گزارش روزنامه شرق از شیوع بیدندانی در میان قشر کارگر به خاطر عدم توان مالی
🔹دفترچه بیمه تأمین اجتماعیاش را در دست لوله کرده و بیرون از یک مطب دندانپزشکی منتظر نشسته است. ماسک به صورت دارد اما تا زیر چانه پایین کشیده تا آب بخورد. دهانش را که باز میکند تا بطری را سر بکشد، جای خالی چند دندان آسیاب در فک بالایش دهانکجی میکند. 🔹«تمام دیشب نخوابیدم، دنداندرد لعنتی یک هفته است که ول نکرده، هرچه قرص خوردم، فایده نداشت. فکر کنم به عصب رسیده، میخواستم تا سر برج صبر کنم تا وقتی حقوقم رسید، کاری کنم، از داروخانه قطره دنداندرد هم گرفتم اما فایده نداشت. حالا مجبور شدم قرض کنم، کلا سهمیلیون و ۸۰۰ حقوق میگیرم، کرایه خانه را کنار بگذارم، خرج خانه را هم بدهم، برای دو برج مقروضم. تازه اگر خدا کمک کند و مریض نشویم وگرنه هزینههای دارو هم هست…» 🔹«یک مطب حوالی آرژانتین برای عکس از هر دندان ۱۵۰ هزار تومان گرفت، اعتراض کردم اما گفتند که تعرفه همین است، عصبکشی تاج دندان را انجام دادند، حالا پانسمان شده و میترسم که ادامه کار را در این مطب انجام دهم. حالا حوالی نارمک آمدم. باید دوباره عکس از دندان بگیرم تا دکتر وضعیت جدید دندان را بررسی کند. اینجا برای هر عکس ۴۵ هزار تومان میگیرند. تا این حد تفاوت…! مگر چه فرقی بین هر عکس است؟».🔹دندانش را با انگشت اشاره نشان میدهد که ردی از پرشدگی دارد؛ «دکتر این دندان را بدون گرفتن عکس پر کرد. حالا همین دندان که حدود یکمیلیون تومان هزینه داشت، به عصب رسیده و باید دوبرابر برایش هزینه کنم. برای روکش هم هزینه دیگری حدود دومیلیون تومان لازم است. باید با این دندان حساس بدون روکش مدارا کنم، حدود سهمیلیون و ۵۰۰ هزار تومان هزینه برمیدارد، شوخی که نیست!»🔹او پیک موتوری یکی از رستورانهای معروف در تهران است. ماهانه حدود چهارمیلیون تومان درآمد دارد، زمانی که کار رستوران شروع نشده، سرویسهای اسنپباکس را هم جواب میدهد و اگر مسافر یا پیک باشد، ماهانه یکمیلیون تومان هم از این محل میگیرد تا به قول خودش چالههای زندگی را پر کند، اما درآمدش را برای رفتن به دندانپزشک و رسیدگی به دندانهایش کافی نمیداند