به گزارش تایسیز نیوز ،در این روزهایی که سرمای تند و بُرنده دیماه بر پیکر نحیف و زمخت تبریز سایه گسترده است، مردم مقابل سالن نمایش فیلم آرامآرام جمع میشوند. جمعیتی که اغلب آن را نوجوانان و جوانان تشکیل میدهند، با اشتیاق در انتظار آغاز هستند؛ آغاز فیلمی که گواهی بر تاریخ ایثارگری در سرزمین […]
به گزارش تایسیز نیوز ،در این روزهایی که سرمای تند و بُرنده دیماه بر پیکر نحیف و زمخت تبریز سایه گسترده است، مردم مقابل سالن نمایش فیلم آرامآرام جمع میشوند. جمعیتی که اغلب آن را نوجوانان و جوانان تشکیل میدهند، با اشتیاق در انتظار آغاز هستند؛ آغاز فیلمی که گواهی بر تاریخ ایثارگری در سرزمین سرافراز ایران است.
هیچکدام دقیقاً نمیدانند قرار است چه چیزی ببینند، اما همه میدانند قرار است روایتهایی را بشنوند که از جنس زندگی و تجربه هشت سال و ۱۲ روز دفاع مقدس است.
اینجا دومین جشنواره ملی فیلم ایثار است؛ جایی که ایثار از قاب خاطره بیرون آمده و روی پرده سینما نشسته است.
فیلمها یکییکی آغاز میشوند و هر تصویر، تکهای از یک انتخاب انسانی را روایت میکند؛ انتخابی که گاه شخصیت قهرمان بر سیطره فیلم جولان میدهد و اگر هم فیلم قهرمانانه نباشد، اما عمیقاً انسانی و برشی از زندگی ایثارگرایانه مردم این کشور است.
سالن که تاریک میشود، صداها آرام میگیرند. نور پرده روی صورت تماشاگران میافتد؛ بعضی چشم از تصویر برنمیدارند و بعضی بیاختیار سرشان را پایین میاندازند. هر فیلم، روایتی کوتاه، فشرده و صادقانه از نگاه یک هنرمند جوان یا باتجربه سینما دارد.
در راهروهای محل برگزاری جشنواره، گفتوگوها ادامه دارد. بعد از هر اکران، بحثها داغ میشود؛ درباره یک صحنه، یک پایانبندی یا شخصیتی که شبیه یکی از آدمهای واقعی زندگی است. جشنواره فقط روی پرده جریان ندارد؛ در همین گفتوگوهای کوتاه، در مکثها و نگاهها هم ادامه پیدا میکند و به انتخاب بهترین فیلم از نگاه مردمی منتهی میشود.
امروز نسلی که تازه زبان سینما را پیدا کرده و نسلی که سالها تجربه روایت دارد، در کنار یکدیگر هستند و این همنشینی، زاویههای مختلف بازخوانی دیدگاههای آنها را نمایان میسازد.
برخی از فیلمها جسورانه و متفاوت هستند و نگاه جدیدی از ایثار را نشان میدهند، اما برخی دیگر آرام و تأملبرانگیز بوده و به یادآوری ارزشهای چندینساله مردم در ایثار میپردازند. نقطه مشترک همه این فیلمها به این موضوع ختم میشود که هر یک از هنرمندان تلاش کردهاند یک گام دیگر به مفهوم ایثار، بدون شعار و کلیشه، نزدیک شوند.
عبور از کلیشهها برای انتقال ایده هنرمندان به مخاطبان
خانم نیکمرد، یکی از شهروندان تبریزی در حاشیه برگزاری این جشنواره، به خبرنگار ما میگوید: گیر افتادن در تله کلیشهها یکی از ایرادات و مشکلات مهم فیلمسازان ما است. گاه میبینیم که ایدهها و نیتهای هنرمندانمان ارزشمند است اما در مرحله هنرنمایی و انتقال آن به مخاطب نسل جدید در تله کلیشه میافتند و هنوز جای کار زیادی در این حوزه وجود دارد.
وی خاطرنشان کرد: اگر در کنار جشنواره، بخش پژوهش و نقد فیلم، جدیتر دنبال شود، بحث درامپردازی و تکنیک هم تقویت میشود و فیلمها جاندارتر خواهند شد.
برگزاری پیوسته جلسات نقد تا جشنواره سال آینده
چند قدم آنطرفتر، یکی دیگر از حاضران، برگزاری بخش نقد و بررسی دانشگاهی جشنواره ایثار را اتفاقی مثبت میداند و تاکید میکند: محتوا در بسیاری از آثار، درست و مطابق با موضوع ایثار است، اما مسئله اصلی نحوه انتقال آن به مخاطب، بهویژه نسل جوان امروز است.
وی ادامه میدهد: ساخت فیلمهایی با نگاه انسانی و جهانشمول در حوزه ایثار میتواند به جذب مخاطب بیشتر کمک کند
وی میافزاید: اگر این بخش از امسال تا سال آینده بهصورت پیوسته و منظم دنبال شود، جشنواره میتواند مسیر موفقتری را طی کند.
رویکرد فیلمها باید به سمت واقعیت زندگی مردم برود
آقای اکرمی دیگر تماشاگر آثار هنری جشنواره فیلم ایثار نیز به ایرنا میگوید: جای جشنوارهای با موضوع ایثار در تبریز خالی بود. امیدواریم برگزاری این رویداد، به تقویت فیلمسازی استان در این حوزه کمک کند.
وی، جشنواره را «یک کارگاه آموزشی بزرگ» میداند و معتقد است: اگر کلیدواژه ایثار از مرحله ایده تا طرح و اجرا در فیلمها جاری شود، جریانسازی مؤثری در سینما شکل میگیرد. اساس فیلمسازی، ایثار است و اگر این امر بر بستر موضوع ایثار گسترده شود، قطعا اهمیت آن دوچندان میشوند.
وی تاکید کرد: اهمیت برگزاری چنین جشنوارههایی در این است که هنرمندان را به رجوع به واقعیتهای زندگی سوق میدهد، نه بازتولید تصویرهایی که صرفا جنبه تبلیغاتی دارند بنابراین رویکرد فیلمها باید به سمت نمایش واقعیت زندگی مردم برود، نه آنچه عدهای دوست دارند بهعنوان واقعیت معرفی شود.
در میان گفتوگوها، دغدغه جذب مخاطب هم بارها تکرار میشود. اگرچه جشنوارههای متعددی با موضوع ایثار و شهادت برگزار میشود و نهادهای مختلف از آنها حمایت میکنند، اما مسئله اصلی همچنان ارتباط با مخاطب است.
حضور نوجوانان و جوانان در چنین فضاهایی، فرصتی برای آشنایی آنها با تاریخ معاصر کشور در قالب هنر است و میتواند مسیر تازهای برای پرورش نسل آینده و بازگشت اندیشه آنها به مفاهیم ملی و مذهبی، از جمله ایثار و شهادت، ایجاد کند.
تبریز در این چند روز فقط میزبان یک رویداد فرهنگی نبود، بلکه به شهری تبدیل شد که شنونده روایتهاست و تاریخ ایثارگری و هنری این خطه، از دل همین رویداد، بار دیگر یادآوری شد و قرار است این شهر برای همیشه میزبان این رویداد باشد.
دبیرخانه دائمی جشنواره ملی فیلم ایثار در شهر اولینها دایر خواهد شد تا جلوههای ایثار و شهادت سینماگران کشور از پردههای سینمای این شهر به نمایش درآید.
- منبع خبر : ایرنا
